phone icon-phone-24 arrow linkedin facebook twitter close mail print checkmark
afb
afb

Alida Muller - Bollebakker

-
Stil ben je van ons heengegaan
Je hebt altijd voor ons klaargestaan
Geborgenheid en liefde heb je ons gegeven
Zo was je hele leven
Je was een schat voor ons allen
Je te moeten missen zal ons zwaar vallen.

Uitvaartinformatie

Onze lieve moeder is nog thuis in haar vertrouwde omgeving. U kunt hier afscheid van haar nemen. Wij vinden het fijn als u ons dit laat weten (06 45652664 of 06 15345053).

Wij nodigen u uit voor de aula plechtigheid, waarin wij onze moeder met woord en muziek gedenken.

U bent welkom in de grote aula van crematorium Ockenburgh, Ockenburghstraat 21 te Den Haag, op zaterdag 15 juni om 15.00 uur. Tot 15.20 uur heeft u in de aula de gelegenheid afscheid van onze moeder te nemen.

Aansluitend vindt de plechtigheid plaats en na afloop vinden wij het fijn u te ontmoeten in de ontvangkamer van het crematorium.

Moeder was erg gesteld op bloemen. Graag willen we vragen om een witte roos mee te nemen.

Vul uw e-mailadres in en wij sturen u een herinnering.

Benieuwd wat we met uw gegevens doen? Lees dan onze Privacyverklaring.

Later een bericht plaatsen?
Mail mij een herinnering

Berichten voor Alida Muller - Bollebakker

Deel deze pagina
Allerliefste oma ever

Lieve Oma, u was en blijft de allerliefste oma ever!!! Altijd was u lief en vrolijk, nooit sprak u lelijk over iemand! Daar kan menig mens nog wat van leren.Ik vond het heerlijk om naar u te luisteren als u over uw tijd in Indonesië sprak. En vooral als u uw liedje zong...! Vroeger bij u logeren was altijd een feest... wat een onschuldige stoute dingen heb ik gedaan .... en als u er dan achter kwam ..oeioei. Boodschapjes bij de Drift halen... de camping in Schoorl.. slapen in het tweepersoons stapelbed.. bij opa op schoot verhaaltjes lezen.. en nog veel en veel meer mooie herinneringen! Oma ik mis u nu al!!! Heel veel kusjes aan pappa en opa tussen de sterren.. Lafjoe voor altijd! Kus Liekie

Liek en gezin
Lieve oma

Lieve oma,

Tot mijn 5e jaar woonde ik bij jullie, alles deden we samen, de eendjes voeren bij het hertenkamp, naar de camping in Schoorl, van de klimduin af rennen, samen naar de wc, zowel thuis als op de camping (want daar waren bananenspinnen) niets was teveel. Van jou heb ik leren koken en tot op de dag van vandaag ben ik daar nog dankbaar voor. Boos werd je niet vaak, behalve bij een akkefietje met de hondjes, want net als alle personen in je leven behandelde je zelfs de kleinste diertjes met respect en liefde.

Bedankt voor de mooie vrolijke familie die je ons gegeven hebt. Oma we gaan je zo erg missen, je lieve stem, je mooie lach, je prachtige verhalen, je links en reks, je garnaggels, je bananenflappen, maar vooral je onuitputbare warme liefde. Je was de liefste vrouw ter wereld. En daarom hield iedereen ook vreselijk veel van jou.

Dag lieve oma, geef opa en oom fred een hele dikke knuffel, en vergeet ook Pluisje, Prinsesje en Tissa niet

Cheetah & gezin
Oma in India

Mijn lieve en grappige oma

Ik had zo’n lieve en grappige oma, dat ik altijd heel graag bij haar was. Eindeloos kon ik kletsen met haar. Heel wat tripjes heb ik met haar gemaakt. Ik ging samen met haar naar Lyon om mijn trouwjurk uit te kiezen. Ik had het idee om à la Audrey Hepburn te gaan. Dat vond zij veel te eenvoudig, waarop zij mijn hele outfit heeft uitgekozen: jurk, hoed en heel veel accessoires, zoals handschoenen, diadeem, mouwtjes, teveel om allemaal op te noemen. Maar wat was ik blij met haar advies.

De reis waar ik de mooiste herinneringen aan heb, was toch wel de reis die we samen hebben gemaakt naar India. Het begon al in de Indiase ambassade. De ambassade was helemaal gevuld met rugzak toeristen, die ook op hun visa wachtten. Dus moesten we buiten in de rij wachtten om onze papieren in te kunnen leveren.

‘Nou oma, dit gaat eindeloos duren.’ Eindelijk kon ik onze paspoorten en formulieren inleveren. De persoon achter de balie keek het vluchtig door, tot hij bij het geboortejaar van oma kwam: ‘1919?’, vroeg hij. ‘Waar is die persoon, die met je meegaat?’ Vlug kwam hij vanachter zijn balie vandaan, hij  vroeg ons mee te lopen naar de wachtruimte en vroeg een backpacker zijn stoel af te staan aan oma. ‘U mag blij zijn dat u kan zitten, want het gaat nog wel even duren hoor’, zei een andere backpacker tegen ons. Zij zaten er al anderhalf uur en er waren er een paar bij die al twee uur aan het wachtten waren. ‘O nou, dat vind ik niet erg hoor’, zei oma, ‘ik vind het wel leuk om hier lekker te zitten kletsen met jullie allemaal.’ We zaten net een kwartier, ze was druk in gesprek met een jonge vrouw, toen een vrouwelijk medewerkster de wachtruimte inkwam. ‘Mevrouw Alida Muller-Bollebakker’, riep ze. Oma stak haar vinger op. ‘Mevrouw, uw paspoort en visum en ook die van uw kleindochter!’ ‘Nou, dat vond ik eigenlijk helemaal niet zo leuk. Mij leek het wel leuk om die verhalen te horen van die mensen in de wachtruimte, en nu moeten we al zo snel gaan’, zei oma.

Tijdens die reis heb ik dagelijks mee mogen maken hoe heerlijk oma het vond om met mensen te praten. Ook al kon ze geen Engels, dat weerhield haar er niet van om met mij als tolk, dingen te vragen aan een ieder die haar pad kruiste. Trots was ze dat ze op zo’n hoge leeftijd nog zo’n verre reis maakte. Diverse keren vroeg ze dan ook: ‘U raadt nooit hoe oud ik ben!’ Wat was ze blij toen een vrouw in het vliegtuig zei: ‘Ik ben al 72 hoor’, en zij kon antwoorden, ‘ja, maar ik loop al tegen de 80!’

Ik dacht dat ze een cultuurschok zou krijgen, als ze India voor het eerst zag. Maar voor haar was het een reis terug in de tijd. ‘O meid,  wat heerlijk hè, het is net als Indonesië toen ik dat 50 jaar geleden verliet.’ Alles vond ze mooi. Ze kon lekker weer genieten van alle tropische vruchten, die ze al zo lang niet vers had kunnen eten: papaja, mango, lychee, tamarinde, Jackfruit…teveel om op te noemen. De reis vloog voorbij.

Afscheid nemen bestaat niet, zingt Marco Borsato. Dat zinnetje is de afgelopen week vaak door mijn hoofd geschoten. Afscheid nemen van mijn lieve oma bestaat niet. Ik ga haar heel erg missen, maar ik ben net als zij ervan overtuigd dat we elkaar straks weer terugzien in het Paradijs. Dan zullen we ook opa, Fred en Debby zien en zal er geen pijn en verdriet meer zijn. Tot die tijd hou ik vast aan mijn herinneringen met haar. In mijn hart draag ik oma met mij mee. Rust zacht oma, ik hou heel veel van u.

Liefs Karènza