phone icon-phone-24 arrow linkedin facebook twitter close mail print checkmark
Omslagfoto
Afbeelding

Peter Tettero

-
Het voorlopig eindstation is bereikt.
Een nieuwe reis vangt aan.
Ik ga nu eerst nog door een dal.
Tot ik je weer ontmoeten zal.

Uitvaartinformatie

Peter is overgebracht naar het CUVO uitvaartcentrum Haagse Duinen, Wijndaelersingel 1 (voorheen Ockenburghstraat 29) te Den Haag, alwaar geen bezoek.

De plechtigheid voorafgaand aan de crematie zal plaatsvinden in de aula van crematorium Haagse Duinen, Wijndaelersingel 1 te Den Haag, op vrijdag 3 mei om 10.00 uur.

Na afloop is er gelegenheid tot samenzijn in de ontvangkamer van het crematorium.

Vul uw e-mailadres in en wij sturen u een herinnering.

Benieuwd wat we met uw gegevens doen? Lees dan onze Privacyverklaring.

Later een bericht plaatsen?
Mail mij een herinnering

Berichten voor Peter Tettero

Deel deze pagina
Speech

De eerste vraag die ik mezelf stelde is wat weet ik van Peter en vooral wat we samen hebben beleefd.

Op  28e jaar is onze vader overleden aan de gevolgen van astma bronchitis, een veel te jonge leeftijd. Ik was 8 jaar en peter 2 jaar. Hierdoor bleef moeders achter met zes niet te makkelijkste  kinderen. Vier van de kinderen werden ondergebracht in een internaat en twee bleven er thuis bij moeders waaronder Peter. Wij mochten met sommige schoolvakanties naar huis.

 

Ik heb weinig herinneringen van Peter aan de  vakantie periodes  die wij thuis waren. Ik weet dat Peter regelmatig voor zijn astma naar het ziekenhuis moest om een injectie te halen tegen zijn astma, zo stoer als hij was gaf hij geen krimp. Hij ging naar een buitenschool omdat dit goed voor zijn gezondheid was. Ze rusten daar heel veel en dat is precies wat Peter nodig had, Peter was een rustig kind.

Nadat ik mijn diploma had behaald mocht ik het kindertehuis verlaten, terug naar Den Haag. In die periode hebben Peter en ik een hoop leuke dingen gedaan. Als hij in de problemen zat, stond ik altijd klaar voor hem want dat doet een grootte broer. En ja hoor, terwijl ik onder de douche stond hoorde ik Peter roepen ‘’Robbie’. U kunt zich vast voorstellen hoe ik toen naar buiten ben gerend om Peter te helpen, om mijn broer Peter beschermen.

Wij vonden het leuk om op stap te gaan, vooral naar Sandokan,  Bleubell en de Marathon. Ik zie ons nog lopen in een spijkerbroek met daarin een dikke trui gestopt om naar de disco te gaan natuurlijk om meisjes te versieren. Dat ging Peter vaak goed af. Zijn favoriete artiesten waren Elvis Presley, de Beegees en niet te vergeten Doe Maar. Wij zijn samen nog naar een concert geweest van Doe Maar en wat waren ze goed. Wat minder waren de gillende meiden.

Peter ken ik als het zorgen kindje van moeders, moeder verwende hem goed met boodschappen en niet te vergeten zijn favoriete griesmeelpudding. Wat minder vond ik het dat zij ook zijn sigaretten voor hem kocht.

Samen met moeders heeft peter met het grootste plezier gewerkt in het koffiehuis Boshek, al kon Peter niet altijd mee vanwege zijn gezondheid. Hierdoor ging hij opzoek naar een andere baan, hij ging werken als taxichauffeur en later in de taxicentrale, hier heeft hij ook een hele leuke tijd gehad en kwam vol met verhalen thuis. Helaas moest hij ook deze baan door zijn gezondheid staken. Gelukkig had zijn andere broer René altijd leuke klussen om ongedierte te bestrijden en gingen zij samen er regelmatig op uit. Hierdoor was hij er toch even uit.

Ondanks zijn vermoeidheid wilde hij de regie in handen houden, met de verhuizing van de Vossenrade naar de Harstenhoeckstraat. Hij zich opgewerkt tot opzichter Pedro. Alles moest gebeuren zoals hij het in zijn hoofd had en waagde het niet om daar vanaf te wijken. Inmiddels was Jackie in zijn leven gekomen, Jackie was voor hem in de 16 jaar een heel goede en zorgzame vrouw. Ik weet zeker dat zij veel plezier met elkaar hebben gehad.

De Harstenhoeckstraat vind ik een voorbeeldstraat, diverse buren stonden dag en nacht voor hem klaar. Er is zelfs een buur geweest die hem heeft verzorgd. Als ik kwam, en misschien was het te weinig, vond hij het elke keer leuk en fleurde hij op. De laatste keer was de eerste Paasdag. Peter was net verzorgd toen ik binnenkwam. Hij was toen goed aanspreekbaar, we hebben het over van alles en nog wat gehad. Daarnaast weet ik dat wij veel hebben gelachen, Peter was altijd in voor een grapje. Ik had het idee dat het beter met hem ging. Daarom verbaasde het mij dat hij in een korte periode weer was opgenomen in het ziekenhuis, bij aankomst in het ziekenhuis zag ik dat het dit keer echt mis was. Peter was nog wel aanspreekbaar, maar voelde dat het einde naderde.  

De laatste nacht ben ik bij Peter gebleven. Het was een bewogen nacht. Een nacht met veel lichaamsbewegingen, maar gelukkig ook met rustperiodes. Ik wilde de broer zijn die Peter verdient, ik heb zijn hoofd gekoeld en met een sponsje zijn mond vochtig gehouden, soms beet hij nog in het sponsje. Rond 04.30 uur was hij helemaal kalm en ik ben ook onder de dekens gekropen, maar om 6 uur was ik weer wakker en blij hem weer vredig te zien liggen. Na enige tijd werd hij onrustig en dat was geen prettig gezicht. De arts is erbij gekomen en we hebben in overleg met Jackie besloten om te stoppen met zijn medicatie, maar medicatie te geven om Peter comfortabel te laten liggen. Peter ademde langzaam, en het werd steeds langzamer, met steeds langere tussenperiodes van niet ademen. De familie was ondertussen aangekomen en zaten om Peter heen, op donderdag 25 april om 15:45 uur is Peter zeer rustig van ons heen gegaan en nu weer in goede zorg bij Truus.

Ik wil nog een dank wordt uitbrengen namens de familie en Jackie, aan de buren en andere vrienden die voor Peter klaar stonden.

Elly ook bedankt voor de goede zorg en het onderhouden van de tuin.  en Ruud jij bedankt voor het geduld, want jij hebt vaak Elly moeten missen.

René bedankt voor alle keren dat je langs bent geweest, hem hebt weggebracht en voor alles wat je voor hem hebt gedaan!

Peter Rust zacht.

 

Rob Tettero
Speech engels

The first question I asked myself is what do I know about Peter and especially what we have experienced together.

At the age of 28 our father died of asthma bronchitis, much too young. I was 8 years old and 2 years old. As a result, mothers were left behind with six not-easiest children. Four of the children were housed in a boarding school and two stayed at home with mothers including Peter. We were allowed to go home with some school holidays.

I have few memories of Peter of the vacation periods that we were at home. I know that Peter regularly had to go to the hospital for his asthma to get an injection against his asthma, as tough as he was he didn't shrink. He went to an outside school because it was good for his health. They rest a lot there and that is exactly what Peter needed, Peter was

After I obtained my diploma I was allowed to leave the children's home, back to The Hague. During that time Peter and I did a lot of fun things. If he was in trouble, I was always ready for him because a big brother does that. And yes, while I was in the shower I heard Peter calling "Robbie." You can imagine how I ran outside to help Peter, to protect my brother.

We enjoyed going out, especially to Sandokan, Bleubell and the Marathon. I can still see us walking in jeans with a thick sweater in it to go to the disco, of course, to decorate girls. Peter often went well. His favorite artists were Elvis Presley, the Beegees and last but not least Doe Maar. We went to a Doe Maar concert together and they were so good. The screaming girls were less.

I know Peter as the caring child of mothers, mother spoiled him well with groceries and not to mention his favorite semolina pudding. I thought it a little less that she also bought his cigarettes for him.

Peter worked with great pleasure in the Boshek coffee house, although Peter was not always able to come because of his health. Because of this he went looking for a different job, he went to work as a taxi driver and later in the taxi center, here he also had a very nice time and came home full of stories. Unfortunately he also had to quit this job because of his health. Fortunately his other brother René always had nice odd jobs to combat vermin and they regularly went out together. Because of this he was still out.

 

Despite his tiredness, he wanted to keep control, with the move from the Vossenrade to the Harstenhoeckstraat. He worked his way up to supervisor Pedro. Everything had to happen as he had it in his head and did not dare to deviate from it. Meanwhile Jackie had come into his life, Jackie was a very good and caring woman for him in the 16 years. I'm sure they had a lot of fun together.

I think Harstenhoeckstraat is an example street, several neighbors were ready for him day and night. There has even been a neighbor who took care of him. If I came, and maybe it was too little, he liked it every time and brightened it up. The last time was the first Easter day. Peter was just taken care of when I entered. He was approachable at the time, we talked about anything and everything. I also know that we laughed a lot, Peter was always up for a joke. I thought he was doing better. That is why I was surprised that he was admitted to hospital in a short period of time, when I arrived at the hospital I saw that it was really wrong this time. Peter was still approachable, but felt that the end.

The last night I stayed with Peter. It was an eventful night. A night with many body movements, but fortunately also with rest periods. I wanted to be the brother Peter deserves, I cooled his head and kept his mouth moist with a sponge, sometimes he still bit the sponge. Around 4.30 am he was completely calm and I also crawled under the covers, but at 6 am I was awake again and happy to see him lying peacefully again. After a while he became restless and that was not a pleasant sight. The doctor joined us and we decided in consultation with Jackie to stop taking his medication, but to give medication to keep Peter comfortable. Peter breathed slowly, and it became slower and slower, with longer periods of non-breathing. The family had meanwhile arrived and sat around Peter, on Thursday April 25 at 3:45 pm Peter left us very quietly and now in good care with

I want to give thanks again on behalf of the family and Jackie, to the neighbors and other friends who were ready for Peter.

Elly also thanks for the good care and maintenance of the garden. and Ruud thank you for your patience, because you have often had to miss Elly.

René thanks for all the times you've visited, taken him away and for everything you've done for him!

Peter Rest in peace.

 

 

 

Rob Tettero
Speech Jackie

My dearest Peter,

I am sorry that You have passed away at this time. 

At least you have rest and peace now. I will miss you so much.

We have had 16 years of good and bad time but mostly good days and no matter what you always told me you lovend me. And i love you to always.

We had lots of love for Tabby and Gareth and Wee Stuart and Sammy on Skype and Lucas and Paige and Naomi and big Stuart and Kevin weer good friends we will miss you .

I will never forget you and always love you and now you are with your mum.

You are my angel.

And thank you all wil looked after Peter.

Love you always Jackie xx

Jackie
Rust zacht brother
Rob