phone icon-phone-24 arrow linkedin facebook twitter close mail print checkmark
omslag
profiel

Corrie Beukers - Krassenburg

-
“Het leven is een pijp kaneel
Iedereen sabbelt eraan en krijgt zijn deel”

Uitvaartinformatie

In verband met de huidige omstandigheden vindt de crematieplechtigheid plaats in besloten kring.

Vul uw e-mailadres in en wij sturen u een herinnering.

Benieuwd wat we met uw gegevens doen? Lees dan onze Privacyverklaring.

Later een bericht plaatsen?
Mail mij een herinnering

Berichten voor Corrie Beukers - Krassenburg

Deel deze pagina
Tante Corrie

Ons bereikte het droevige bericht van het overlijden van tante Corrie. Gecondoleerd met het verlies van jullie moeder, schoonmoeder en oma. Wij wensen jullie veel sterkte in deze moeilijke tijd.

Sara, Eva, Jeroen - Geneve

Beste familie, 

Gecondoleerd met het verlies van jullie moeder, schoonmoeder, oma en overgrootmoeder.

Heel veel sterkte gewenst in deze moeilijke tijd.

Liefs Babs en Victor.

Geachte Familie

Gecondoleerd met het verlies van Uw Moeder, Schoonmoeder en Oma. Wat een gezellige Dame was dat, altijd een praatje en elke dag "er even uit". Klagen kwam in haar woordenboek niet voor, het ging wel goed. Zelfs voor ons is het een gemis. Veel Sterkte de komende tijd.

Buurtjes: Jan en Lonny Keus
Herinneringen aan Corrie

Naar aanleiding van het overlijden van Cornelia Helena Beukers - Krassenburg

Aan alle nabestaanden van Corrie en Frits

Herinneringen aan Corrie Krassenburg.

‘Het leven is een pijp kaneel. Iedereen sabbelt eraan en krijgt zijn deel.’

Jullie moeder aanvaardde het leven, was er niet mee in gevecht en dat is misschien wel de beste manier om te leven. We kunnen dan luisteren naar het leven, wat het Leven zelf is en wat het te zeggen heeft. We komen dan goed voorbereid in het eeuwig leven. Als we leven op basis van het aanvaarden van het leven, worden we door het leven zelf gevoerd naar wat eenheid is, naar wat rust is, naar wat evenwicht is, naar wat eenvoud, naar wat enkelvoud is, naar wat altijd in balans is, naar wat het eeuwig leven is.

Toen ik vanmorgen de kaart van het overlijden van jullie moeder ontving, ging er toch een schok door mij heen van ontroering. Ook al was er de laatste jaren geen contact meer geweest. Familie van elkaar is toch een gek ding. Er blijft toch ergens een band. Toen Corrie en Frits met elkaar trouwden was ik 14 jaar, het jongere broertje van Frits, dat tegen zijn 12 jaar oudere broer altijd heeft opgezien. Van het begin van het ontmoeten met Corrie had ik mede daardoor dan ook altijd een goed gevoel naar haar toe. Spreken in die tijd deed je niet met elkaar, zoals er wel in deze tijd met elkaar wordt omgegaan. Het leven werd toen nog meer in beslag genomen door geld verdienen en om het hoofd boven water te houden. Corrie heeft het in die beginjaren niet gemakkelijk gehad. Gelukkig kon Frits in Turkije in Ankara gaan werken, waardoor zij zich na drie jaar met het daardoor extra verdiende geld definitief konden vestigen in de Ermelostraat. Hierdoor kregen zij een eigen onderkomen, waar in die tijd niet zo gemakkelijk aan te komen was. Corrie was de baas in huis, zorgde voor de kinderen in huis en Frits zorgde voor de kinderen buitenshuis. Ik kwam regelmatig bij hun langs, mede omdat Frits mij op maandagavond gitaar leerde spelen en later toen wij samen op zondag in het derde van VCS speelden. Na mijn eigen trouwen werd het contact steeds minder. We waren beiden druk om een bestaan op te bouwen en veel tijd was er verder niet. Nadat onze moeder, moeder van Frits en mij, in Groningen ging wonen, was er van contact helemaal geen sprake meer.

Na het lezen van jullie kaart gingen er beelden door mij heen van onder andere: de trouwdag van haar in de woning van haar ouders, naast het vliegtuig staand dat Frits en haar naar Turkije bracht, van de woning in de Ermelostraat, van de kinderen met de door haar gemaakte kleding, van Hans met zijn papieren kokertjes om zijn armen, zodat hij zich niet zou krabben, van samen met Frits voetballen en na afloop bij haar koffie drinken.

Ongeveer tien jaar geleden kregen we toch weer even contact met elkaar en spraken we een aantal jaren regelmatig door de telefoon met elkaar. Deze herinneringen zijn vooral waardevol voor mij, omdat ik toen ook meer haar zienswijze heb leren begrijpen die zij op het leven had en op het leven dat zij heeft gehad.

Lieve Corrie. Ik heb je altijd bewonderd zoals jij voor je kinderen gezorgd hebt. Het ga je goed in je verdere leven.

Aan alle nabestaanden: Heel veel sterkte toegewenst om het grote verlies van jullie moeder te dragen. Afscheid nemen doet pijn. Maar omdat we allemaal deel uit maken van het totale bewustzijn en wij weer het bewustzijn van onze ouders overnemen, zullen onze ouders in werkelijkheid altijd bij ons zijn.

Roden, 8 januari 2021.

Hartelijke groeten aan allen.

Karel Beukers.

 

 

Karel Beukers
Aan de nabestaanden

Ik zal mijn tante herinneren als de immer vrolijk vrouw. Van kinds af aan trokken we veel met elkaar op. Vaak naar het strand, met alle windschermen naast elkaar wie kon de familie nog missen. De vele vakanties, en maar gek doen. Brood in de mond en dan een breedbekkikker nadoen. Of op een terrasje met ze alle de boel op stelten zetten. Mooi was die tijd. 
 

En dan bemiddelen dat we buren werden. Dan kwam zij langs om geknipt te worden. Daarna steevast een wijntje en een sigaretje en lekker klessebessen. We dan de grootste lol. Ook toen we verhuist waren noemden we elkaar nog steeds buuf of buur. 
 

Jullie moeder was de enige die mij begreep en vond daarom ook dat ik gelijk had. Maar wist mij dan toch weer te overtuigen om de hand over mijn hart te strijken en mij dan in de familie spirit te laten denken en handelen. Dat heb ik tot op de dag van vandaag zo ontzettend gewaardeerd. 
 

Ook voor Sonja had jullie moeder een apart plekje. Ze konden lekker kletsen en ze noemden zich de buufjes. 
 

Ik vond jullie moeder een sterke vrouw met ontzettend goed karakter. Ze stond positief in het leven, ondanks haar gemis van haar grote liefde ome Frits. Ze had een luisterend oor en wist over veel onderwerpen mee te praten. En wat was trots op haar kleinkinderen en achterkleinkinderen.  
 

Al met al en super kanjer van een tante, buuf en voor ons ook wel vriendin. 
 

De herinneringen aan onze Tante zullen wij koesteren in onze harten.

Nabestaande sterkte in de komende tijd! 

Marco en Sonja van der Zant en kids