phone icon-phone-24 arrow linkedin facebook twitter close mail print checkmark camera
afb
afb

Francis Tijsterman - Heederik

-
Ik heb gehuild, gelachen en gevochten
Ik lag in warme bermen en gladde bochten
Ik hief het glas, het viel in duizend scherven
Ik wist de grijze hemel
toch weer blauw te verven
Ben blijven pogen
Al verbranden al mijn schepen
Ik heb gebaald, gefaald
en heb hem vaak geknepen
Er was applaus en ik werd wel eens uitgefloten
maar als ik ga dan zeg ik Dank U
ik heb genoten

Toon Hermans

Uitvaartinformatie

Francis is in het CUVO uitvaartcentrum Haagse Duinen, Wijndaelersingel 1 te Den Haag, alwaar geen bezoek.


De plechtigheid voorafgaand aan de crematie vindt plaats in de aula van crematorium Haagse Duinen, op bovenstaand adres, op maandag 9 mei om 17.00 uur.


Na afloop ontmoeten wij elkaar in de koffiekamer van het crematorium.


Francis hield van bloemen in de kleuren oranje en geel. Zij zou het fijn vinden als jullie fleurig gekleed zijn.

Vul uw e-mailadres in en wij sturen u een herinnering.

Benieuwd wat we met uw gegevens doen? Lees dan onze Privacyverklaring.

Later een bericht plaatsen?
Mail mij een herinnering

Berichten voor Francis Tijsterman - Heederik

Deel deze pagina
Fran, een prachtmens

Fran:  Toen ik de allereerste les bij haar had beet ik zowat mijn vingers af tijdens de articulatieoefeningen, met twee vingers tussen de tanden proberen La-na-la, lee-nee-lee etc. uit te spreken.

Fran had humor die ik wel kon waarderen. Een beetje vilein, soms. Een negatief oordeel over iets kon ze met veel snuiven duidelijk maken. Toen haar pianiste Anna plotseling kwam te overlijden had ze het er moeilijk mee, want die twee hadden zoveel plezier samen.

Aan de ene kant stond Fran midden in het leven want ze bleef zoveel mogelijk contact houden met haar soms jonge leerlingen, maar ze kon ook heerlijk naïef een figuur als Jomanda volgen. Wee je gebeente als je een watertje weggooide dat onlangs nog via een radio-uitzending (!) door Jomanda was ingestraald.

Fran, ik ben dankbaar dat ik je gekend heb. Je was een prachtmens.

 

Eugenie Minnebo-Tilleman
Tante Fran is niet meer...

Tante Fran is niet meer. In mijn jeugd was het heel gewoon de vrienden van je ouders tante en oom te noemen. (Al is dat bij mijn man Gerrit totaal onbekend). Mijn ouders en tante Fran hebben elkaar via de remonstrantse kerk in Den Haag leren kennen. Ik heb weinig herinneren aan hun contact in de 50-er jaren, maar vanaf de 60-er jaren was er geregeld bezoek over en weer. Ik herinner mij, dat tante Fran opeens weer verscheen bij ons huis, al in een vergevorderd stadium zwanger van Yolanda. Ik ben daar ook op bezoek geweest op de Loosduinsekade, waar ze inwoonden, vlak bij de ouders Heederik.

In 1967 heb ik een week op de De La Reyweg gelogeerd, in het kamertje bij Yolanda; mijn moeder had een week een congres en ik durfde niet alleen thuis te zijn met een vijf jaar jongere broer (kan ik me nu niet meer voorstellen….). Ik deed ook geregeld boodschappen en moest dan altijd een halfje dubbelgebakken wit kopen, want gewoon wit was “zeepsop”. Dat dubbelgebakken wit bestaat denk ik al decennia niet meer.

In 1968 werd Linda geboren, niet in de tegenoverliggende kraamkliniek, maar thuis, i.v.m. rodehond. Na die tijd paste ik geregeld op, als Tante Francis en oom André weg waren. Ik werd dan altijd keurig met de auto weer thuis gebracht. Dat oppassen hield op met de verhuizing naar Zoetermeer. “Ik laat me niet naar Zoetermeer deporteren, ik ga terug naar Den Haag!” zei oom André. Daar is het niet van gekomen….. In Palenstein zijn we niet vaak geweest, ook niet op de Kikkersloot. Gerrit en ik verhuisden van Leiden naar Vlaardingen en we zagen tante Fran eigenlijk alleen op de verjaardag van mijn moeder. Tot 1985, toen Gerrit predikant van de Adventskerk werd en tante Fran dus ook gemeentelid van hem werd. Ik herinner me nog, dat ze ons op de fiets voorging naar de Kikkersloot, een hele prestatie: ze zag altijd al slecht en de verkeersstromen in Zoetermeer zijn zo gescheiden, dat het lastig is als fietser een automobilist voor te gaan. Maar het ging goed. Toen Gerrit daar vertrok, ging in Zoetermeer wonen en kwam ik er vaker. Ook onze jongste dochter Etelka kwam er soms. Toen ze van het overlijden hoorde zei ze dan ook: Was dat die mevrouw met de chinchilla’s? Ja, dat klopt. (Ik was verbaasd, dat ik ze bij de uitvaart niet voorbij heb horen komen)!

Na mijn verhuizing uit Zoetermeer, zagen we elkaar natuurlijk ook niet zo vaak. Dat veranderde pas in 2013, toen we in Rijswijk kwamen wonen. Geregeld gingen we naar haar verjaardag – afhankelijk van het feit, of ze die vierde, want soms vond ze het heel leuk om te doen, en andere keer was het niet nodig langs te komen.

In coronatijd heeft ze me nog meerdere keren opgebeld, zomaar om even te praten. “Je voelt toch als familie”, zei ze dan altijd en dat was wederzijds. Na haar overlijden is er nog slechts één persoon die ook mijn vader gekend heeft en dat voelt heel vreemd.

Een bijzondere vrouw is heengegaan.

 

Madzy van der Kooij

Madzy van der Kooij
Goede herinneringen

Francis reed al jaren met mij mee naar de kerkdiensten in de Adventskerk in Zoetermeer. Zij genoot erg van deze kerkdiensten en van het koffie-drinken na afloop. Ik bracht de nieuwsbrief van de Adventskerk ook 4x per jaar bij haar langs. Zij las deze nieuwsbrief erg goed en was altijd volledig op de hoogte. Af en toe kwam ik bij haar koffie drinken; ze had altijd veel gespreksstof en was zeer geïnteresseerd. Vorig jaar zijn we nog naar het meertje in het Noord-Aa gebied gegaan. We zaten daar op het terras van restaurant 'Happy Moose' een wijntje te drinken en namen er ook wat hapjes bij. Dit bracht herinneringen naar boven bij Francis, omdat ze vroeger ook met een vriendin langs de kant van dit meer had gezeten. Ik bewaar goede herinneringen aan Francis. Zij was een kleurrijke en gezellige dame.

Jolande Annema