phone icon-phone-24 arrow linkedin facebook twitter close mail print checkmark
afb
afb

Hennie van der Vlis - van Oorschot

-
Vertrouwende ditzelve, dat
Hij, die in U een goed werk
begonnen heeft, dat voleindigen
zal tot op den dag van Jezus Christus

Filippensen 1 : 16

Uitvaartinformatie

In verband met de huidige omstandigheden is de begrafenisplechtigheid in besloten kring.


Er is gelegenheid de plechtigheid via een livestream te volgen. U kunt uw e-mailadres doorgeven op rsvdvlis@gmail.com, zodat wij u de link kunnen toesturen.
 

Vul uw e-mailadres in en wij sturen u een herinnering.

Benieuwd wat we met uw gegevens doen? Lees dan onze Privacyverklaring.

Later een bericht plaatsen?
Mail mij een herinnering

Berichten voor Hennie van der Vlis - van Oorschot

Deel deze pagina
Een relatie/vriendin om nooit te vergeten

Hiermee betuigen mijn vrouw en ik u onze deelneming met het overlijden van Hennie. Wij wensen alle familieleden heel veel sterkte toe met het verwerken van dit grote verlies.

Bij Hennie ben ikzelf, als verzekeringsman, verscheidene malen bij haar thuis geweest. Eerst in Breda, later in Zoetermeer. Toen ik haar voor de eerste maal bezocht, was er tussen ons gelijk een klik. Wij praatten over van alles en nog wat en zelfs ook nog over verzekeringen. En zij wilde, dat ik haar verzekeringszaken ging behandelen. Zo gezegd, zo gedaan. 

Toen alles naar ons agentschap overgeboekt was, bezocht ik haar wederom en weer vloog de tijd voorbij. Hennie was een innemende vrouw met veel gevoel van humor. Zij had het helemaal naar haar zin toen wij zo een en ander met elkaar bespraken. En ik ook. Zodoende werd zij meer een vriendin dan zomaar een zakelijke relatie. Dit is altijd zo gebleven. Ook toen ik haar een paar maal bezocht in Zoetermeer. In een gezellige goede sfeer konden wij van alles met elkaar bespreken en we hadden ook best veel pret. 

En als we zo terugkijken naar deze periode, voelen wij een blij gevoel van warmte als we aan Hennie denken. 

Jeanne en Ruud van Ispelen

Beste familie van der Vlis,

Allereerst wil ik u allen condoleren met het verlies van jullie moeder, schoonmoeder, oma en overgrootmoeder en u allen heel veel sterkte wensen met dit grote verlies.

In de herfst van 1993 woonde ik aan het Weigeliapark en bracht dagelijks mijn oudste dochter naar de Robbedonk, de basisschool aan de Forelsloot. De kortste weg was via het bruggetje over de sloot, de Vissendreef oversteken en dan langs het huis van Hennie. Ik zag dat ze pedicure was en daar was ik naar op zoek. Ik maakte een afspraak en dat ben ik bijna 25 jaar lang blijven doen. Iedere 6 of 8 weken opnieuw kwam ik bij haar voor mijn voeten. Later ook wel eens gewoon voor een kopje thee. In de loop der jaren hebben we veel persoonlijke zaken gedeeld, voor mij was het niet meer zomaar een afspraak met een pedicure, het voelde een beetje als bij Hennie op bezoek gaan. Soms zat ik tijdens een behandeling met een van de poezen op schoot, met Otje of de Spaanse Martita.

Het heeft me vaak verrast dat ze doorging met haar werk. Een respectabele leeftijd van zo’n 80 jaar, daar verwachtte ik toch dat ze ermee zou stoppen. Het was dus niet echt een verrassing meer dat ze in 2018 zei dat dit onze laatste afspraak was voor mijn voeten, inmiddels was ze zeker 83. Jammer voor mij, maar zo begrijpelijk!

Ik denk met een warm gevoel aan Hennie terug en ben blij dat ik ooit de eerste afspraak met haar heb gemaakt.

Nogmaals heel veel sterkte gewenst!

Inge Funcken
Gedachten aan Hennie

Lieve familie

Allereerst onze condoleances met het overlijden van jullie (over/groot)moeder.

Vooral de laatste tijd hadden wij met haar redelijk intensief contact.

Ook omdat wij de schakel vormden tussen haar en haar broer Jan.

Wij zullen haar zeker missen.

Hierbij  een impressie van herinneringen aan Hennie mee. Met mijn vader haal ik herinneringen op en we bespraken wat wij in de impressie opnamen.

Onze dochter Myrna stuurde ons een foto op van één van onze familiebijeenkomsten in mijn vaders zorgcentrum. Een foto van Hennie, haar broer Jan en schoonzus Tere uit Spanje.

 

HERINNERINGEN AAN MIJN TANTE HENNIE

 

Hennie is de jongste zus van mijn vader Jan van Oorschot. Zijn 12 jaar jongere lievelingszus, zegt hij, waarmee hij een speciale band had. Ze zocht hem nog regelmatig op in het verzorgingshuis. Ook kortgeleden nog, ondanks toenemende gezondheidsklachten. “Maakt me niet uit”, zei  Hennie. “Ik wil naar mijn broer!”

Een jaar geleden vierden ze nog samen hun verjaardag met familieleden. In  het restaurant van Jans verzorgingshuis, met koffie en gebak en sámen op de foto.

 

Van de familiefeesten vroeger herinner ik me vooral sinterklaasfeesten. Bij oma, Hennies moeder, en later bij Hennie thuis in Prinsenbeek. We vierden het in de jaren 80 met zijn veertienen. Met veel surprises en lange gedichten. We lachten veel en we aten er door Hennie  zelfgebakken pizza bij. Al met al werd het heel laat: we lagen pas om half vier op de grote slaapzolder doodmoe op onze slaapmatjes.

De laatste jaren vierde Hennie sinterklaas in onze vriendenkring in Den Haag. Mijn gezin en vrienden uit Voorburg, Pijnacker, Rotterdam en Groningen. Toen mijn schoonmoeder uitviel vroegen wij Hennie onze club te komen versterken. We serveerden er zelfgebakken pizza bij; Ik was de oude sinterklaasfeesten nog niet vergeten.

 

Hennies vader Kees van Oorschot had in zijn jonge jaren in de Biesbosch gewerkt als griendwerker. Hij kapte er wilgenhout dat gevlochten zou worden tot rijsmatten als fundering van dijken en dammen. Griendwerkers waren vaak weken van huis. Ze maakten lange uren in de natte, drassige omgeving. Ze sliepen in rieten hutten al dan niet gebouwd op terpen. Pas wanneer ze na weken ploeteren hun platte schuiten voldoende beladen hadden met griendhout, konden de griendwerkers terugkeren naar de baas en naar huis. Kees van Oorschot stelde zijn ervaringen op schrift. De Historische Vereniging Werkendam gaf het enige jaren geleden in boekvorm uit. Wij waren bij de presentatie.

 

Toen er eens een meerdaagse excursie werd georganiseerd de Biesbosch in dacht ik aan mijn tante. Zou zij het niet leuk vinden er samen aan deel te nemen en hernieuwd kennis te maken met het land van haar vader, mijn opa? Waar hij geleefd en gewerkt had en zijn vrouw had ontmoet? Ze reageerde enthousiast.

Zo togen wij naar Dordrecht, naar het natuurvriendenhuis aan het Wantij, aan de rand van de Biesbosch. Een bootje haalde ons op. Overdag trokken we in gezelschap in dat bootje de Biesbosch in. Hennies opa had zo’n bootje van zijn familie gekregen ter gelegenheid van zijn 60e verjaardag en was daarmee de koning te rijk. Biesbosch en varen, dat hoort bij elkaar.

Ons bootje zette ons af op drassig terrein en met laarzen aan trokken we verder. Een gids liet ons hutten en woonwagens zien waar de griendwerkers eertijds gebivakkeerd hadden.

Na afloop van de wandeling bracht het bootje ons naar het natuurvriendenhuis. Een wat primitieve maar heel knusse behuizing, met een grote slaapzolder.

 

We genoten van het weekend. Na het eten haalde Hennie triomfantelijk een verrassing uit haar tas: “Kijk eens!” Het was een fles jenever, waarop ze ter verhoging van de feestvreugde trakteerde. De aanwezige natuurvrienden keken verschrikt op en verbleekten. De vereniging Natuurvrienden is van sociaaldemocratische huize en de ouderen onder hen zijn nog steeds van de blauwe knoop. De aanwezigen keken er ook mij op aan. Ze wisten dat Hennie mijn tante was en kenden mij als afdelingsvoorzitter van Natuurvrienden Den Haag.

Gelukkig werd drinken met mate getolereerd en zo liep een en ander nog met een sisser af.

Voor het komende sinterklaasfeest had ik voor Hennie als surprise een jeneverfles in gedachte. Gevuld met water, maar vergezeld van een bij de Biesbosch passend cadeau.  Het zal er niet meer van komen.

 

Ook mijn vader wist dat Hennie graag een glaasje jenever lustte. Hij had speciaal voor haar altijd een fles klaar staan in de koelkast op zijn kamer. We zullen er samen nog wel eens een

glaasje nemen ter herinnering aan zijn lievelingszus Hennie.

 

Arnim van Oorschot

 

Arnim van Oorschot

Als eerste wil ik de familie condoleren met dit grote verlies en hun veel sterkte wensen. Ik hoop dat deze verdrietige tijd ook mooie momenten oplevert. Mijn ervaring is dat dit beide naast elkaar kan bestaan.

Ik heb het eens nagekeken wanneer Hennie en ik elkaar voor het eerst hebben ontmoet. Het was op 22 september 2000, precies 20 jaar geleden, en zij kwam bij mij voor een gezichtsbehandeling. Dit is zo doorgegaan tot de corona ons land in lockdown  bracht.  Vice versa kwam ik bij Hennie als ik klachten met mijn voeten had.  Omdat wij allebei poezenmensen zijn, hadden we altijd wel wat te praten. Uiteraard ging het ook over andere onderwerpen. Want door ons contact en vertrouwen in elkaar hebben we ook met elkaar meegeleefd. Een mooi verhaal is mij altijd bijgebleven en dat wil ik graag delen. Misschien weet ik het niet meer helemaal, maar deze versie geeft mij altijd veel plezier. Hennie had een lelijke val gemaakt en moest geopereerd. (Dit is uiteraard niet leuk.) De operatie vond plaats in Gouda, dacht ik. Na enige tijd moest het plaatje worden verwijderd en dat zou in Zoetermeer gebeuren. Hier hadden ze niet de juiste schroevendraaier en deze werd dus per taxi naar Zoetermeer  gereden, terwijl Hennie al op de OK lag. Heel bijzonder. Deze situatie prikkelde wel mijn fantasie.  

Hennie was een sterke vrouw die zich niet klein liet krijgen. Alle vakantiereizen die ze nog heel lang heeft gemaakt. Een goed voorbeeld voor mij.

Nogmaals, familie, heel veel sterkte en ik zal haar ook missen.

Else Snoep
Beste familie

Allereerst mijn oprechte deelneming met dit grote verlies.

Via ouderenzorg leerde ik Hennie kennen  en het afgelopen jaar  bezocht ik haar op regelmatige basis. Soms enkel voor gezelligheid, soms ter ondersteuning voor  praktische zaken. Ons contact  heeft ongeveer 10 jaar geduurd. In die 10 jaar deelde zij veel en maakte zij mij deelgenoot van haar overwegingen.

We deelden de liefde voor katten en ze vertelde met verve over haar reizen. Ze was een lieve vrouw, die haar zelfstandigheid zo lang mogelijk wilde behouden. Ik ben dankbaar voor alle mooie momenten met haar.

En hoe trots ze was dat  ze Sofia had gezien. Haar ogen straalden. Een titel erbij. Overgrootmoeder.

Ik wil u allen heel veel sterkte wensen met dit verlies.

Gr Marian

 

Marian van Binsbergen
Herinneringen aan Hennie

Lieve Frits, Marlienka, Eric en andere familieleden,

Hennie zal ik blijven herinneren als een eerlijke vrouw die recht voor de raap zei wat ze te zeggen had. Dat waardeerde ik in haar. We konden onze liefde voor katten delen en hebben veel fijne, gezellige momenten met elkaar gehad. 

Veel sterkte met het gemis.

Hartelijke groet,

Paulien Peters