phone icon-phone-24 arrow linkedin facebook twitter close mail print checkmark
afb
afb

Reinoud Julius Ernst Roscam Abbing

-

Uitvaartinformatie

Er is gelegenheid tot afscheid nemen in het CUVO uitvaartcentrum Haagse Duinen, Wijndaelersingel 1 in Den Haag, op maandag 24 augustus van 20.00 tot 21.00 uur.


Vanwege de maatregelen rond het coronavirus zal de uitvaart in besloten kring plaatsvinden.
U kunt zich aanmelden om de uitvaart via een live stream bij te wonen via ypeij@hotmail.com
 

Vul uw e-mailadres in en wij sturen u een herinnering.

Benieuwd wat we met uw gegevens doen? Lees dan onze Privacyverklaring.

Later een bericht plaatsen?
Mail mij een herinnering

Berichten voor Reinoud Julius Ernst Roscam Abbing

Deel deze pagina
Verslaggever

Journalist voor het leven.

Rust zacht Reinoud.

Marcel Haenen
Gecondoleerd

Reinoud was mijn contact op de economieredactie toen ik voor de eerste keer naar China ging als correspondent. toen ik in Shanghai op straat liep om alles eens goed in me op te nemen, zei hij dat ik bij economie een goede beurt zou maken als ik zo snel mogelijk een verhaal zou tikken over de APEC. Dat heb ik dus maar gedaan. Achteraf dacht ik: dat heeft hij toch heel handig voor elkaar gekregen. Voor mij was Reinoud een slimme, zeer ingevoerde collega met heel veel hart voor de krant. Ik vind het heel jammer dat hij niet langer bij jullie heeft kunnen zijn.

Garrie van Pinxteren
Te vroeg, veel te vroeg

Zo'n gruwelijke ziekte...

Sterkte in deze dagen,

Annelou, jongens!

Arij Ouweneel & Virginie Rozemeijer
Van correspondent tot buurman

Op het secretariaat van de hoofdredactie NRC kende ik de naam Reinoud Roscam Abbing slechts als die van een van onze correspondenten in een ver land. 
Toen je terugkwam leerde ik je persoonlijk kennen en werden jij en je familie onze bijna buren op de Adrianalaan in Rotterdam. Wat eerst als het bejaarde en saaie stuk van de laan bekend stond werd mede door jullie komst een stuk jonger, en met het eerste supergezellige feestje door jullie daar georganiseerd, ineens ook een stuk levendiger en vrolijker! 

Na, eerst onze verhuizing naar Amersfoort en daarna die van jullie naar Leiden, heb je me de laatste weetjes uit de buurt nog gemaild en toen ging het nog redelijk goed met je. 
Afgelopen april heb ik het aangrijpende relaas van Annelou in de krant gelezen en begreep dat jouw ziekte inmiddels ongenadig hard had toegeslagen. Deze week ontving ik via oud-collega’s nog droeviger berichten. Rust zacht Reinoud.
Annelou, Roel, Friso en verdere familie, veel sterkte met dit ingrijpende verlies.
Meelevende groet, mede namens Ger en de meiden

Judith Wammes
Trouw en Zorgzaamheid

Lieve familie,

Het doet mij verdriet om het overlijdensbericht van Reinoud te lezen!

Als receptioniste in verzorgingshuis Oldeslo te Den Haag heb ik Reinoud regelmatig ontmoet als hij zijn ouders kwam bezoeken. Zijn trouw en zorgzaamheid vielen daarbij op.

Heel veel kracht, licht en liefde toegewenst bij het verwerken van jullie verdriet!

Okkie Nijhuis
Door het lot verbonden

Lieve Annelou, Roel en Friso,

Mijn man Arie is sinds maart 2018 de overbuurman van Reinoud op afdeling 2 van het verpleeghuis Mariahoeve. Al gauw trokken beide mannen met elkaar op. Ik hoorde van de verzorging, dat ze samen plannen maakten om te ontsnappen. Reinoud was vaak bezig om te ‘verhuizen’. Hij zette de spullen uit zijn kamer op de gang. Arie ging naar hem toe en zei: Waarom wil je weg? We hebben het hier toch goed?
Reinoud liep vaak met een krant. Hij vond het leuk om over het nieuws te praten. Langzamerhand sloopte de ziekte hem, maar toch kwam zijn overlijden voor mij onverwacht.

Al gauw na de opname van Arie leerde ik Annelou kennen. Wat een leuk mens! Ze bedacht van alles, zoals een pizzapot, waar we geld in konden storten voor extraatjes voor de bewoners. Al gauw hadden we ook een clubje lotgenoten: de koffiedementiegezelligclub. We spraken regelmatig af ergens in een café of bij elkaar thuis en we deelden lief en leed. Hebben ook veel gelachen samen en gehuild. We begrepen elkaar gewoon! 
die contacten zijn goud waard. We leerden dat het leven  niet alleen kommer en kwel is.

Nu Reinoud overleden is, zal ook de rol van Annelou in het verpleeghuis veranderen. We zullen elkaar minder vaak zien en op afdeling 2 zullen we Reinoud en haar erg missen.

Reinoud gunnen we de rust na zoveel jaren van ziekte. Ik denk, dat hij een mooi overhemd aan heeft, want daar was hij op gesteld.

Annelou, Roel en Friso wens ik heel veel liefs. Wat hebben jullie altijd lief en opgewekt voor Reinoud gezorgd. Met ontroering las ik hoe bijzonder het afscheid was. Daar kunnen jullie in liefde en met tevredenheid aan terugdenken.

Liefs,

Berdien

Berdien Penning-van Boven
Reinoud in Latijns Amerika

Reinoud heb ik veelvuldig meegemaakt in Latijns Amerika. Natuurlijk in Lima en Cuernavaca, toen we daar beiden als correspondent waren gestationeerd. Maar ook later kwamen we elkaar tegen waar rotzooi en reuring was. In Caracas, Santiago en Buenos Aires, para mencionar algo. In het bijzonder herinner ik me Reinoud van een van mijn reportagereizen naar Haïti. We schrijven de laatste dagen van het bewind van Kolonel Raoul Cedrás.  Reinoud en ik staken vanuit de Dominicaanse Republiek in dezelfde bus de grens over met achterlating van veel collega’s waaronder Max Westerman en het Amerikaanse tvkanon Tom Brokow. Triomfantelijk reden we na het vallen van de avond het belegerde Port-au-Prince binnen waar we samen terecht kwamen in een van de schaarse hotelkamers aan het Champs de Mars. In de daaropvolgende dagen deelden we nogal wat bijzondere momenten. De landing van Amerikaanse troepen. De sabotage aan onze reportagewagen door wraakzuchtige tontons macoutes, hoog in de bergen. Toen we met panne en AD-collega Michel Thomassen geveld door een zonnesteek langs de weg stonden, haalde Reinoud liftend hulp. Hij was erg trots op de krant en koesterde zijn NRC notitieblokjes…

Gisteren zocht ik Annelou’s Dagboek uit de Mantelzorg op. De foto van Reinoud, gevangen in zijn ziekte achter plexiglas. Droevig en tragisch. Hombre, adiós.

Ruud ten Hoedt

Afscheid van een vriend.

Reinoud hebben we leren kennen op de wielerbanen van de Spartaan en Ahoy, terwijl Friso en Ricky aan het strijden waren. Gingen onze gesprekken in het begin over wielrennen, al snel spraken we over de dagelijkse dingen in ons leven en over leuke herinneringen van vroeger. Naast de vele wielrenbanen in Nederland ontmoetten we elkaar ook thuis. Achteraf zeggen we dat we dit veel vaker hadden moeten doen. We missen zijn gesprekken, zijn open mind, zijn interesse in alles en de gezelligheid. Rust zacht, vriend.

 

Mariës en Ronald Smit
Condolences

 

 

Dear Annelou, Roel and Friso

 

Reinoud has been a dear friend of mine since we first met at a CISV camp in Norway 1982, and after that we have met in many places in and outside Europe. We shared hobbies and interests and whenever there was an opportunity, I would pay him a visit. Reinoud was a man with interests, that is why he became a journalist, but also with an exceptional good heart and that is he became a better journalist

I have had the sad but necessary pleasure to be with him in the time-lapse between 2008 till my last visit at the nursing-home in Den Haag in 2018 together with my wife Rayla and Annelou. It has been hard to see him slowly dim away but I wish to thank Annelou for helping me in these 12 years to follow Reinoud’s developments.

My children, Francesco, Edoardo and Carlotta join us in this farewell, and I am certain that I can include the whole camp of 1982 as well.

He will be indelible in our memories.

May he rest in peace,

Hermod & Rayla

Hermod Allertsen
In herinnering

Reinout leerden we kennen als aanstaande buurman in Leiden. 
Samen vol verwachting bouwend aan onze nieuwe woonplek. 
Het is sneller anders gegaan dan verwacht. 
Later zag ik Reinout nog in Mariahoeve en al snel wist hij niet goed meer wie ik was, maar wist dat goed te verbergen. 
Het gaf aan hoe charmant en sociaal adequaat hij was. 
Annelou, dat herinneringen jou en jullie kinderen veel troost geven nu en later. 

Patricia & Ronald
Zorgzame mentor

Reinoud was mijn door de wol geverfde mentor toen ik in 2000 als jonge wetenschapsjournalist aantrad bij de redactie van NRC Handelsblad. Hij was mijn gids en toevertrouwen. Reinoud zorgde voor een zachte landing, waar ik hem nog altijd dankbaar voor ben. Zeer betrokken en zorgzaam, zo blijf ik hem herinneren.

Sander Voormolen
Veel kracht

Wij kennen elkaar al een lange tijd. Ongelofelijk mooi hoe jullie er voor elkaar waren. Heel veel sterkte en kracht met dit verlies.

Ik zal Reinoud altijd blijven herinneren als een bijzondere man. Altijd een kritsche houding als een echte journalist, maar ook altijd een visie en een mening. Een onderbouwde mening. 

Annelou, een diepe buiging voor jou. Hoe je er altijd voor Reinoud was...Heel bijzonder.

Gecondoleerd en hartelijke groet, wij spreken elkaar snel

Paul

Paul Jansen
Bijzonder mens

Wij denken terug aan iemand die wij hebben leren kennen als een bijzonder aimabel persoon , gebonden door onze gezamenlijke interesse voor het wielrennen van onze zonen. Dajo en Friso vrienden voor het leven.

Wat is het fijn om jou en Annelou in ons leven te hebben gehad, heel veel sterkte in het verwerken van dit grote verlies.

Paul, Marianne,Zoë, Dajo en Boy Sanders

Paul en Marianne Sanders Wij
Vandaag nemen we afscheid van je

Lieve Rein

Vandaag nemen wij afscheid van jou. 

We herinneren je als een geïnteresseerd en voorkomend persoon, ook toen dat moeilijk voor je was.

Ik ken je al vanaf de middelbare school. Al was het toen op grote afstand. Toen je in het leven van Annelou kwam, kregen we meer contact. Ik herinner mij jou uit die tijd als een krachtig iemand met een uitgesproken mening. Jullie hebben mijn auto nog eens geleend tijdens een bezoek vanuit Mexico aan Nederland. Je schreef mij een bedankje voor het lenen met de poëtische zin die ik nooit ben vergeten dat de hendel van mijn motorkap “een zwervend bestaan over de vloer leidde”. Ja de auto was op leeftijd. 

 

Inmiddels maakte Enno ook kennis met jou. Wij herinneren ons je broosheid bij de expositie die Annelou organiseerde toen zij 50 jaar werd. En het moment toen Annelou mij belde over diagnose die bij jou gesteld staat nog op mijn netvlies. Op dat moment was mijn broer zeer ernstig ziek en is dat jaar overleden. Lief en leed wat wij vanaf dat moment nog intensiever met elkaar gedeeld.

Enno en ik herinneren de “gezelschapsavonden ” op de Bezuidenhoutseweg aan jou als Annelou in Peru was. Het ging niet goed met je, maar toch hebben we enorm gelachen en zelfs nog gedanst. Jij bleef de gastheer.
En het logeren en koken bij ons in Friesland en jullie boottocht met de jongens en overnachting in onze haven. 

 

Het laatste etentje hadden wij vorig jaar met elkaar in de Bijhorst. Alhoewel een gesprek veel moeite kostte, bleef je geïnteresseerd. 

Afgelopen kerst heb ik je voor het laatst gezien. De krachtige persoon met de uitgesproken mening schemerde nog door je doen en laten heen.

 

Het zijn voor ons zeer dierbare momenten geweest met jou, Rein. Mooie herinneringen. Herinneringen die Annelou met al haar inzet en toewijding mogelijk heeft gemaakt. Een bijzondere vrouw die jou zo lang mogelijk het leven wilde bieden waarvan ze vond dat het bij jou, bij jullie pasten.

 

Lieve Lou, Roel, Friso en andere dierbaren heel veel liefs en kracht van ons.

 

Enno en Yolanda

Enno Romkema en Yolanda van Dongen
Mijn grote neef Reinoud

Mijn grote neef Reinoud was tien jaar ouder dan ik. Ik herinner mij de oud en nieuw vieringen op de Hoge weg waar ik als jongetje van een jaar of tien graag vuurwerk wilde afsteken maar dat niet mocht . Reinoud nam mij toen mee naar buiten en stak,  met zijn sigaar de lonten aanstekend,  samen met mij vuurwerk af. En later, ik denk dat Reinoud met alle anderen al lang de stad in was gegaan lag ik op de zolder zo lang mogelijk stipboeken te lezen. Toen ik eenmaal de leeftijd kreeg waarop ik een beetje begon mee te doen was Reinoud een naam in de krant. Vaak werd mij gevraag dof dat familie was waarop ik altijd trots ja zeker antwoordde.  Later toen ik ouder was en ook een voorliefde voor whisky en grote sigaren ontwikkelde dacht ik nog wel eens terug aan dat ene moment een moment dat, hoe klein ook  voor altijd bij mij blijven. Ik kan mij  voorstellen hoe zeer jullie hem nu  missen. Heel veel sterkte!

Diederik Roscam Abbing

Buitenland-man

Reinoud heeft op verschillende deelredacties van NRC Handelsblad en NRC Next gewerkt. Maar voor de redactie Buitenland bleef hij altijd een Buitenland-man. Eerst lag de nadruk op Zuid-Amerika, later op Europa.

Hij was een journalist van klassieke snit. Een man van feiten en hoor-wederhoor. Opgeblazen ego’s en collega’s met sterallures waren bij hem aan het verkeerde adres. Voor aanstellerij had Reinoud geen tijd. Hij had een kien oog voor details -stukken waarin de 2 in CO2 niet inferieur was zoals het hoort, kwamen niet door de keuring.

Ik herinner me Reinoud ook als steun en toeverlaat op de roerige redactie Binnenland van eind jaren negentig. Hij was een van de dieselmotoren die de dagelijkse productie garandeerden. Hij was soms wat hoekig in de omgang, waardoor zijn lieve en empathische kant wel eens uit het oog werd verloren. Hij was geen lachebekje, maar kon het soms heerlijk uitschateren. Hij vertelde graag over de avonturen die hij in de jaren daarvoor als correspondent in Zuid-Amerika had beleefd.

In de late zomer van 1999 moest hij eens een megaprimeur van de concurrent natrekken, de meest gehate klus op elke nieuwsredactie.  Ineke Holtwijk onthulde die ochtend in de Volkskrant de identiteit van de nieuwe vriendin van kroonprins Willem-Alexander. De primeur stond als een huis, maar Reinoud ontdekte al snel dat de achternaam van Máxima verkeerd was gespeld. Het maakte ons professionele chagrijn er niet minder om.

Jaren later ontmoetten we elkaar weer. Met een klein clubje bestierde Reinoud de verslaggeving over Europa. Elke dag een pagina. Het was een pittige klus, niet in de laatste plaats omdat de Chef Buitenland van een afstandje meekeek en altijd gratis advies op zak had. Het lunchgesprek ging vaak over wielrennen – een trotse vader vertelde dan over de prestaties van zijn zoon. En we plaagden hem met zijn broer, een belangrijke woordvoerder van de Commissie in Brussel.

Op een slechte dag, véél te vroeg, moest hij zijn taken overdragen.

 

 

 

 

Michel Kerres, Redactie Buitenland NRC
Buitenland-man

 

Reinoud heeft op verschillende deelredacties van NRC Handelsblad en NRC Next gewerkt. Maar voor de redactie Buitenland bleef hij altijd een Buitenland-man. Eerst lag de nadruk op Zuid-Amerika, later op Europa.

Hij was een journalist van klassieke snit. Een man van feiten en hoor-wederhoor. Opgeblazen ego’s en collega’s met sterallures waren bij hem aan het verkeerde adres. Voor aanstellerij had Reinoud geen tijd. Hij had een kien oog voor details -stukken waarin de 2 in CO2 niet inferieur was zoals het hoort, kwamen niet door de keuring.

Ik herinner me Reinoud ook als steun en toeverlaat op de roerige redactie Binnenland van eind jaren negentig. Hij was een van de dieselmotoren die de dagelijkse productie garandeerden. Hij was soms wat hoekig in de omgang, waardoor zijn lieve en empathische kant wel eens uit het oog werd verloren. Hij was geen lachebekje, maar kon het soms heerlijk uitschateren. Hij vertelde graag over de avonturen die hij in de jaren daarvoor als correspondent in Zuid-Amerika had beleefd.

In de late zomer van 1999 moest hij eens een megaprimeur van de concurrent natrekken, de meest gehate klus op elke nieuwsredactie.  Ineke Holtwijk onthulde die ochtend in de Volkskrant de identiteit van de nieuwe vriendin van kroonprins Willem-Alexander. De primeur stond als een huis, maar Reinoud ontdekte al snel dat de achternaam van Máxima verkeerd was gespeld. Het maakte ons professionele chagrijn er niet minder om.

Jaren later ontmoetten we elkaar weer. Met een klein clubje bestierde Reinoud de verslaggeving over Europa. Elke dag een pagina. Het was een pittige klus, niet in de laatste plaats omdat de Chef Buitenland van een afstandje meekeek en altijd gratis advies op zak had. Het lunchgesprek ging vaak over wielrennen – een trotse vader vertelde dan over de prestaties van zijn zoon. En we plaagden hem met zijn broer, een belangrijke woordvoerder van de Commissie in Brussel.

Op een slechte dag, véél te vroeg, moest hij zijn taken overdragen.

 

 

 

 

Michel Kerres, Redactie Buitenland NRC