Lenie de Bot-Leroij

Tante Lenie was een betrokken tante. Met de Kerst, onze verjaardagen en trouwdag altijd een mooie kaart al jaren lang.

Een aantal jaren nu, mailde en later appten we. Ze leefde mee met ons. Ik stuurde haar ook foto's/filmpjes van onze kleinzoon James. Ze genoot daar zo van. Een keer had ik haar foto's gestuurd en toen bleek dat ze niet zo'n goede dag had. Ze appte dat ze er helemaal blij van werd.

Ik zal haar missen in het app-contact en zeker ook de kaarten.

Ik leerde Lenie kennen bij kaartavondjes bij mijn tante Hans van Buren (inmiddels ook overleden), waar ik op bridgegebied de plaats van mijn oom overnam. Ze was actief (penningmeester van de zangclub, zwemmen, oppassen bij de kleinkinderen) maar vooral betrokken, positief en optimistisch. Dat laatste beïndrukte me vooral omdat me al snel duidelijk werd dat haar op medisch gebied van alles mankeerde, en het verlies van een kind had moeten aanvaarden.

Ik werd meteen in haar entourage opgenomen en kreeg vanaf dat moment altijd een verjaardags- en kerstkaartje en meestal een cadeautje ter gelegenheid van mijn verjaardag (vaak wat flesjes bier). Toen de kaartavondjes helaas moesten ophouden (ik denk een jaar of vier geleden), ben ik haar en Martin nog regelmatig  wezen bezoeken, de laatste keer min of meer toevallig op Sinterklaas vorig jaar.

Ze had had het toen natuurlijk weer over haar kleinkinderen die allemaal enthousiaste voetballers waren, de ene wat fanatieker dan de andere. Ik hoop dat het ze lukt hun doelen te bereiken.

Dag lieve Lenie 🌺

Dag trouwe vriendin uit Den Haag die ik in 1978 leerde kennen. Samen op het Bronovo zusterkoor zongen wij de sterren van de hemel. Het klikte en er groeide een vriendschapsband. We hadden plezier en gespreksstof genoeg. Trouw was je, ook toen ik in Afrika ging werken.

Je schreef af en toe een gezellige brief. Elkaar niet meer zien was niet uit het hart. Terug in Nederland en verhuisd, schreven wij elkaar met Kerst en verjaardagen een kaartje. Zo bleven we op de hoogte van elkaar.

Dit hebben wij meer dan 38 jaar gedaan. Mailen werd geen succes, te druk of……….

Mooie herinneringen aan jou (ons) draag ik mee.

Dank dat ik een plekje in je leven mocht hebben.

Liefs Jacqueline Klomp

Foto 1985 ( Lenie 2de rij 2de van rechts)

Langs deze weg wil ik de familie de bot condoleren net het verlies van hun Vrouw moeder, Schoonmoeder Oma, Ik heb Lenie leren kennen toen ik in het Bronovo ziekenhuis werkte met Martin Sr hij als timmerman en ik op de afdeling BeddenCentrale  en transport. Was altijd gezellig met Lenie op feestjes van Bronovo. Haar leuke lach en spontaniteit., Ik hoop dat Martin Sr de kinderen, Kleinkinderen en alle verdere familie voor nu en in de toekomst  de krach  kunnen vinden om dit een plaatsje te kunnen geven.

Op 8 januari 2009, inmiddels 17 jaar geleden, werd Lenie lid van het VrijeTijdsKoor,  ook wel VTK genaamd. Terugkijkend op die gebeurtenis, kan er gezegd worden, dat dit het koor veel goed heeft gedaan. Lenie werd na enige tijd penningmeester en zij heeft zich in de loop van de jaren daarna meer dan verdienstelijk voor gemaakt, niet alleen als betrouwbare beheerder van de financiële kant van het VTK, maar vooral als een prettig, goedlachs, nauwgezet en serieus lid van het koor en bestuur. Van dit alles had ik zelf geen idee, toen ik op 24 september 2015 binnenstapte als nieuwbakken koorlid. Je komt dan al snel in contact met....de penningmeester en ik merkte meteen dat er een 'klik' tussen ons was. Dat leidde er onder meer toe dat, toen mij gevraagd werd om voorzitter van het VTK te  worden, ik meteen volop 'ja' heb gezegd, begin 2016. De donderdagmiddag in de Bosbeskapel  werd (en wordt) het repeteren van het liedrepertoire door de leden als een fijne invulling van de 'vrije tijd' gezien. Lenie heeft daar echt van genoten, dat straalde ze ook uit. De sfeer in een koor is van groot belang  voor het samen met plezier een lied ten gehore te brengen. Lenie heeft haar steentje er beslist aan bijgedragen.  

Alle achting en respect voor de manier waarop Lenie omging met haar lichamelijke ongemakken: ze was er altijd op de donderdagmiddag,  zonder klagen en meteen gericht op enerzijds haar penningmeesterwerk en anderzijds op het intermenselijk contact: ze gaf de koorleden een welkomstgevoel. Lenie had oog en oor voor de ander.  Humor en het herkennen ervan was bij Lenie in goede handen. Bijvoorbeeld: bij een taxirit, samen met koorsecretaris  Marion, leverde diens opmerking over het rijtempo van de chauffeur, door alleen maar te zeggen: 'Zandvoort!' veel hilariteit op bij Lenie en Marion. Of: een vergadering bij de voorzitter thuis en daarvoor met drie andere bestuurszwaargewichten in de lift stappen met als gevolg dat de lift onderweg stil bleef staan. Het duurde enige tijd  voordat de bevrijdingsactie tot een goed einde kwam, maar Lenie hield de moed er goed in: een prima sfeerbewaakster! Lenie ontpopte zich als een groot fan van het lied 'Cantique de Jean Racine' van Gabriel Faure. Het VTK heeft dit lied meermaals gezongen en ook dit jaar prijkt het lied dankzij Lenie weer op het repertoire.  Het is een mooi, meerstemmig lied dat -naarmate we het vaker zingen- steeds meer fans krijgt. Allen al daarom zullen we de komende tijd bij het zingen van de  'Cantique' terugdenken aan onze betrokken en positief ingestelde alt en penningmeester Lenie. 

Het was een voorrecht om Lenie te hebben ontmoet en meegemaakt als hoeksteen van het VTK.  Namens het koor sluit ik af met de wens dat Martin en familie de nodige steun en sterkte mogen ervaren bij het verwerken van het overlijden van Lenie.